آسمونمون یه مقداری تیره ست .(عین وقتایی که از خواب پا میشین و گوی زمان و مکان از دستتون در رفته و نمیدونین شبه یا روزه !) کسی نمیدونه قراره شب روز بشه یا روز شب بشه . این یعنی زندگی کردن توی شک...توی یه شک دائمی ...همش منو یاد بحث امکان ذاتی می اندازه . بین وجود و عدم ...نه نه بین سیاهی و سفیدی بازم نه بین شب و روز رابطه تساوی وجود داره .و باید کسی این حالتو از تساوی خارج کنه . یه کدوم از وزنه ها سنگین تر بشن و درنهایت یا شب بشه یا روز .

 انگار راستی راستی تابستون تموم شده و باید به پادشاه  فصل ها سلام کنین .اما نگران نباشین .چون  اگه خوشحال باشین بهتون تبریک میگم که اینقدر شجاع هستین ! و میگم که بهتون افتخار میکنم . و اگر نه بازم نگران نباشین . هیچ چیزی مثل پاییز گذرا و رفتنی نیست . چون فقط یه مرحله از  برهه ی زمانیه که میخواد به اوج برسه .با رسیدنه بهار همه ی این خواب ها تلاطم ها و ماجراها تمام میشه و به اوج میرسه ... شایدم شروعی دوباره باشه ! شاید خیلی هاتون هنوز باورتون نشده باشه که پاییز اومده...به قول بعضیا  آخه همه چیز همونطوره اما هیچ چیز مثل سابق نیست ؟ شایدم هست ؟ شایدم چیزی بین این دو . پاییز شاید از نظر بعضیا فصل ناراحتی و خواب و نگرانی باشه . اما نه واسه ماها که به اوج آرامش و هیجان پاییز اعتقاد داریم. نگران نباشین که درسا داره شروع میشه.بلکه باید هیجان زده و خوشحالم باشین چون قراره دوباره روح و زندگیتونو تو صفحه های کتابا و پاییز جاری کنین ! برای آغاز فقط کافیه کفش های پاشنه بلندتونو ! در بیارین و روی یه صندلی کنار یه پنجره ی بزرگ بشینین و به زیبایی سحر انگیز پاییز خیره بشین ! تا خوابتون ببره .یه خواب سوررئالیستی .که بیداریش وقت بهاره .فقط همین کافیه .